tutaj, to niby jaka orkiestra gra ?
patos egzystencji ? w którym ktoś
smyczkami przeciąga po skrzypcach
szarpie wiolonczelą, bębni - jakby
chciał cichnąć gdzieś indziej.

dyrygent ? - dyrygent żarzy się jak
węgielek. zrywa przy starych nutach,
kiedy przez rój dźwięków, behemotowe
drgania toczą się jak czarcie wymysły.

dyrygencie - co jesteś sam w sobie
rozgałęzieniem gonitw pod słońce,
w których psy pożarły tego co uciekał
albo gonił, w każdej roli śmierć może
cię zaskoczyć - wiesz? - to głupie
tak udawać, że się gra przez całe życie.

będziemy cierpieli razem – bowiem bóg umiłował
świat tak , że jesteśmy głodni i wściekli.
zagryzam wargi. naturalnie
- nie mamy nic do powiedzenia – teraz
wojny toczy się cicho.
nie mam pomysłu na imię dla dziecka wroga
i zanim
to imię wymyślę – już prawdy nie będzie.

niczym dziecko
przyglądałem się, jak muskała
palcem wyschłą kreskę farby
na małej deseczce z Częstochowy.

modliła się bez uśmiechu i radości.

czy byłoby lepiej, gdyby drewna rzuconego
na fale - nie pozbawiać swobody ruchu?

znakomita impresja - ciągłość, co złorzeczy,
a na końcu linii - kark albo plac zabaw.

bywa,
że szukasz jej w górze, gdzie noc nad miastem
wypełnia się saffronem, odbija w ścianach
i z byle niczym, spływa poniżej korzeni.
dopiero tam jest granatowa.

dalej,
trzeba iść piechotą. powoli, nie tracąc
nic z oczu. kopać, kopać tam i z powrotem.
ukryta ze zmienną zapisu, przychodzi od tych,
co widzieli, podejrzewali. bywa w miejscach
do których nikt często nie zagląda. tymczasem
wydobywasz głos - stoję i patrzę!

żal tylu miejsc niezamieszkanych.

moją wymówką, moją obroną,
moim bastionem jest to, że nie znam prawdy,
wobec tego, nie mogę nic więcej powiedzieć.
A. Zbierska

w drodze rzeka się nie starzeje.
po siódmej katarakcie jest jasne
gdzie sedno stanowi spójność
ze źródłem prawdy takiej a takiej.
smutne, że jej nie ruszam,
chociaż potrafię boso stąpać
po śniegu. po piasku też. różnica
jest ślepa. chodzi tylko o świadomość:
tak tak, tu byłem i jeszcze będę.
w tym zdaniu mnie nie ma.
ktoś inny mówi, że pogoda
jest taka a taka, słońce pali.
tylko woda wciąż rozpada i staje
się na nowo.

na specjalne życzenie jak ptak podniosę głowę.

dostałbym za to okruch między taflą
białą a ciepłą - nie musiałbym widzieć
to samo co wszyscy,
nie musiałbym robić
tego co inni.
u zbiegu szyb, jest szczelina,
dom w dom i droga za ogrodzeniem.  
i kiedy zapieje nowiutki kogut,
będę mógł spać - zakręt schowa mnie
na zawsze.

[...]i jest tak, że słowo pada w jakąś przestrzeń, zatacza coraz większe
kręgi aż w końcu wraca z taką nauką: waż słowa!
Aleksandra Zbierska


błąd w znaczeniu mowy, wkrada się i panoszy.
wierzę, że to on wyznacza mi granice świata.

wiele lat wcześniej, miał wielkość
ciemnej dziupli ze snów, w których
zdarzało się płakać.

płacz można pojąć. ale to nie jest sen.
błąd to instynkt, język wywieszony
z wnętrza rozkurczonej plamy.

w momencie, kiedy czarna dziura
przetarła mi oczy, zrozumiałem słowo,
a raczej ciężar - działa bez względu
na wiarę w podkowy wiszące nad progiem.

losuję numer, jak zapałki.
wdech, centrum, wydech.

Carrisime ,
ja naprawdę wiem co zrobisz, zanim
to zrobisz. jako pierwszy poruszacz,
podsunąłeś mi dziwne źródło strachu
i nigdy nie przyznasz, że w nim
wymyśliłeś pochyły początek.

w końcu i tak strąci się cała główka,
chwiejna na żałość - ale zanim

znieruchomieję, wybiorę numer na
szybkim dostępie.blue line - 3,14
oddechu za połączenie.  

widzisz Carrisime,
nie tracę głowy. sprawdzam tylko,
czy jesteś jeszcze po tamtej stronie.

nie pytaj już więcej mnie o nią.
zapomnę jak zapomina się chustek,
małych nożyczek i ciemnych okularów,
tych piętnastu par z tureckim słońcem
po samo drzewo.

chciałbym się znieczulić, zutylizować
misternie i po cichu wymazać

- dzięki ci gumko, że potrafię czytać !
miewam wtedy przejrzyste sny
aż zbudzi mnie litera za literą
i da nadzieję, że zostaniesz przymnie
długo.

przejrzystość
- podskórnie stuka, a miała grzać.
warstewkami rozdaje blefy.
na czystej kartce, nie jesteś inna
niż inni - klasycznie.

Martwi cię, że nie piszesz?
Niepotrzebnie. To hołd powietrza po prostu
nie pozwala twym obrazom zostawić cię
w spokoju(...)
Frank O'Hara


narastające słońce ścigało się z sapaniem mleczarza.
mijali się na półpiętrze. światło, wąskie i zimne, któremu
udało się przez pasek w oknie poklepać starego, nawet
na odległość wyczuwało, że mu nie zależy kto pierwszy
wniesie dzień w butelce.
wiedział, że wkurwia i budzi albo odwrotnie. odwrotnie,
ale kolor był ten sam, ten sam hołd powietrza,
porządek obrazu i wibracje szumu.
słyszałem kiedy nadchodził, kiedy nadawał dźwięki szkłu,
a potem zostawiał ciszę - gorzką i nieogoloną.
po drugiej stronie progu stał puchar za zdobycie pierwszego
miejsca w ściganiu się o niepotrzebność. garb, odciski na
dłoniach i dziennik światła, w którym niezapisane było
kto zasłużył dziś na mleczny dzień w (s)pokoju.